Od redakcji

Editorial

https://doi.org/10.4467/25443283SYM.25.004.23208

Nasz drogi ojciec Założyciel narodził się dla nieba w 82. roku życia w dniu 12 sierpnia 1925 roku w Brukseli. W tym roku mija zatem 100 lat od jego śmierci. W związku z tą rocznicą nasze Zgromadzenie Księży Sercanów już od 12 sierpnia ubiegłego roku rozpoczęło przygotowania do świętowania tego niezwykłego jubileuszu. Zgodnie z zamysłem ojca generała, nasz jubileusz łączy się z trwającym rokiem jubileuszowym ogłoszonym dla Kościoła powszechnego przez zmarłego niedawno papieża Franciszka. Zatem dla nas sercanów, jak i dla wszystkich, którzy są z nami złączeniu więzami przyjaźni i również żyją naszym charyzmatem, jest to wyjątkowy czas łaski.

Przeżywamy go przede wszystkim na modlitwie dziękczynnej, ale też przez różne wydarzenia, które przypominają osobę Założyciela, powracają do źródeł Jego duchowości, poprzez publikacje, które na nowo ukazują zarówno ojca Dehona, jak i Jego dziedzictwo duchowe i społeczne pozostawione swoim duchowym synom i Kościołowi. Warto tu wspomnieć chociażby obchody 25-lecia duszpasterstwa Talent z grudnia 2024 roku, podczas których nasz Założyciel został zaprezentowany jako społecznik i prekursor duszpasterstwa przedsiębiorców.

W ten bogaty wachlarz wydarzeń jubileuszowych wpisuje się również nasze dzisiejsze sympozjum, które pragnie być nie tylko historycznym wspomnieniem o naszym Założycielu, ale przede wszystkim ukazaniem człowieka i Jego ponadczasowej wizji, która inspirowała kolejne pokolenia sercanów w zmieniającym się krajobrazie świata, a obecnie wciąż pozostaje takim źródłem motywującym nasze pokolenie sercanów w Polsce i w całym Zgromadzeniu.

Nasze sympozjum zatytułowaliśmy Leon Dehon jako pielgrzym miłości. Chcemy w ten sposób wprost nawiązać do hasła Roku Jubileuszowego Kościoła Powszechnego, które brzmi Pielgrzymi nadziei. Równocześnie
w odniesieniu do ojca Założyciela słowo „pielgrzym” podkreśla niezwykle dynamiczną osobowość Założyciela, począwszy od jego podróży na Bliski Wschód jeszcze w młodzieńczym wieku, poprzez jego szeroką działalność społeczną, organizowane kongresy, działalność wydawniczą, pisarską, wychowawczą, a w końcu przez powołanie do istnienia nowego zgromadzenia, skoncentrowanego na idei miłości i wynagrodzenia Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Pielgrzym, który wciąż jest w drodze, którym powodują ciągle nowe wyzwania, który, jak św. Paweł, pędzi ku wyznaczonej mecie... (por. Flp 3,14); jest tytanem pracy, a równocześnie swoim zapałem pociąga innych, zwłaszcza tych, którzy również odnajdują się w odkrytym i podjętym przez Dehona charyzmacie. Równocześnie jest to pielgrzym miłości: miłość odkryta w Jezusowym Sercu jest największym motywem jego pielgrzymowania i orędziem przepowiadania. Najlepiej oddają to Jego słowa wypowiedziane przed śmiercią: „Dla Niego żyłem i dla Niego umieram!”.

Zamysłem naszego sympozjum, jak zaznaczyłem wyżej, nie jest tylko odtwarzanie historii – przeciwnie: chcemy odkrywać wciąż na nowo aktualność myśli Dehona i jej nieprzemijającą żywotność. Stąd rozpoczniemy naszą refleksję od prezentacji kontekstu, w jakim żyjemy dzisiaj jako ludzie wierzący, jako wspólnota Kościoła. Mamy świadomość, że nie jest to jakaś próżnia czy komfortowa przestrzeń, gdzie możemy bez przeszkód, pełni entuzjazmu głosić Królestwo Boże, ale rzeczywistość pełna wyzwań, wymagająca wciąż duchowego wysiłku i mobilizacji.

Na tym tle chcemy spojrzeć na nowo na nasz sercański charyzmat: czy po tej stuletniej próbie czasu, jaki przeszedł od śmierci Założyciela, ma jeszcze coś do zaproponowania współczesnemu człowiekowi i Kościołowi? A jeśli tak, to czy ta propozycja jest na miarę potrzeb i oczekiwań człowieka XXI wieku – w Polsce, w Europie, ale też w innych krajach i kontynentach, w których obecne jest i działa nasze Zgromadzenie.

W szczególnym wymiarze chcemy zapytać, czy ta propozycja sercańska jest atrakcyjna dla młodego człowieka naszego czasu? Czy nasz Założyciel, który swoją działalność podejmował w zdecydowanie innej epoce kulturowej, cywilizacyjnej, faktycznie może być dziś przewodnikiem dla młodzieży, a jeśli tak, to co konkretnie może w jego sylwetce i programie życia inspirować młodych?

W końcu pragniemy spojrzeć na ojca Dehona jako na kapłana, duszpasterza, który troszczy się o największe dobro człowieka: o jego zbawienie.

I tu również rodzi się pytanie – o aktualność naszego charyzmatu w duszpasterstwie? Czy może być inspirujący dla wiernych, których otaczamy duszpasterską troską? Czy w całym wachlarzu nowych propozycji ewangelizacyjnych, nowych wspólnot, form pobożności, nasz sercański charyzmat jeszcze się przebija; co więcej, czy staje się wiodącym motywem naszego duszpasterstwa, który nadaje tożsamość naszym parafiom i podejmowanym przez nas dziełom ewangelizacyjnym?

Tak przedstawiają się w dużym zarysie ramy tematyczne, w których pragniemy zawrzeć naszą jubileuszową refleksję.

Część przedpołudniową sympozjum zwieńczymy w kaplicy seminaryjnej uroczystą Mszą świętą dziękczynną, która, zgodnie z myślą Założyciela, będzie stanowiła centralny moment naszego świątecznego dnia.

Natomiast po obiedzie i krótkiej przerwie o godz. 15.30 rozpocznie się część artystyczna, poświęcona refleksji nad naszym osobistym przeżywaniem charyzmatu, a także oddaniu czci Bożemu Sercu, któremu ojciec Dehon poświęcił swoje życie. Część artystyczną zaprezentują dla nas aktor Teatru Ludowego w Krakowie Nowej Hucie, pan Piotr Piecha, oraz zespół muzyczny Noro Lim z Myślenic.

Pierwszą, naukową część naszego sympozjum wypełnią referaty naszych szanownych prelegentów, a mianowicie ks. prof. dra hab. Przemysława Artemiuka z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego z Warszawy; naszych współbraci, prelegentów z zagranicy – ks. dra Victora de Oliveiry Barbosy SCJ z Uniwersytetu Gregoriańskiego z Rzymu oraz ks. dra Stefana Tertünte SCJ z Neustadt z Niemiec, a także ks. prof. dra hab. Piotra Roszaka z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika z Torunia.